THEATERVERSLAG

De nacht van de Alligator (thriller)

Regie door Eric Kerremans

Opgevoerd op 18 november 2018 (Noordteater)

door het theatergezelschap van Noordteater

Voortekens

Ken je het theatergezelschap? Welk soort stukken brengt het? Welk imago/profiel heeft het? Wie is de regisseur?

Ik kende het theatergezelschap van het Noordteater niet. Voor ik naar de voorstelling ging kijken met Dina, hebben we wat informatie opgezocht. Ze hadden een hele geschiedenis. In 1975 begonnen met een eerste Kamertheater in hartje stad met veel succes. Vanaf 1989 krijgt het Noordteater echt een naam. Ze groeien naar een professioneel amateurgezelschap waar jongeren een theateropleiding krijgen met jaarlijkse voorstellingen. Vandaag zijn ze met 5 kamers en meer dan 800 abonnees een onmisbaar culturele instelling in Antwerpen waar verschillende acteurs en vrijwilligers de kans krijgen om eens onder de schijnwerpers te staan. 

De regisseur van De nacht van de alligators zei me bij naam niets, maar toen ik een foto zag wist ik het meteen. Het was Xavier van de serie Familie op VTM en van Thuis op VRT. Later was hij ook acteur en regisseur in Theater aan de Stroom, een ander Antwerps theatergezelschap. Daarnaast heeft hij veel ervaring als regisseur in andere voorstellingen.

Thematiek

Wat is de titel van het stuk? Wat betekent die? Wat zegt die over de thematiek? 

De titel van het stuk ik De nacht van de alligators. Ik vind dat de titel al verklapt dat het een thriller is. De alligator is een gevaarlijk dier voor de mens en zeker als ze zich bedreigd voelen. Tom en Dick voelen zich immers als een bedreigde alligator. Erger nog, ze voelen zich als een alligator die is doorgespoeld door iemand die het dier niet meer in huis wilde hebben. In de riolen groeide de alligator uiteindelijk tot een gevaarlijk wezen die elk moment kan aanvallen. Tom en Dick vormen in dit geval ook een bedreiging en beslissen op een nacht wraak te nemen van de samenleving die hen heeft verstoten. Of is het de samenleving zelf die een gevaar vormt voor de mens? 

De voorstelling gaat over twee waanzinnige mannen die eigenlijk geïnterneerd zouden moeten zijn. Ze hebben namelijk geestelijke problemen. Toch hebben deze koelbloedige misdadigers het voor elkaar gekregen om vrij rond te lopen. Op een dag weten ze Barbara en Bruce te gijzelen. Het koppel dat worstelt met een verborgen relatie, krijgt opeens een veel groter probleem. Tom en Dick bellen aan als technici die de gasmeters komen controleren. Als snel wordt het duidelijk dat deze mannen andere bedoelingen hebben, maar Barbara en Bruce kunnen niet meer weg. Helaas wordt het voor hen een onvergetelijke nacht.

De hele nacht lang wordt het koppel mishandeld, lichamelijk en geestelijk. Barbara wordt misbruikt voor de ogen van Bruce bijvoorbeeld. Tegen de ochtend verdwijnen de mannen en belt Harry aan. Hij is de derde musketier. Hij is namelijk de opdrachtgever van Tom en Dick. Jammer genoeg kunnen Barbara en Bruce niet ontsnappen aan deze gekken. Uiteindelijk wordt heel de boel opgeblazen door deze drie.

Moet je die thematiek zelf achterhalen of wordt de boodschap expliciet verwoord?

Het verhaal bevat een context met uiteenlopende thema's. Ze zijn wel allemaal te achterhalen, soms niet even duidelijk. Het begint met de ruzie van twee mensen die een geheime relatie hebben. Toen dacht ik dat het thema overspel zou zijn, maar later werd het duidelijk dat dit niets had te maken met de hoofdthema. De andere thema's werden in de monoloog tussen de acteurs enkele keren herhaald. Je voelt dat de mannen zich verstoten voelen. Ook is het duidelijk dat deze mannen hun ziekte niet accepteren, terwijl ze zich wel bewust zijn van hun abnormale handelingen. 

Opvoeringstekens

 Hoe ziet het decor eruit? Hoe is de mise-en-scène (enscenering, gebruik van de ruimte)?

Het decor bestaat eigenlijk uit een eenkamerappartement.  Je kijkt recht in de woonkamer die ingericht is in een retrostijl uit de jaren 50. Vooral aan de geruite vloerbedekking en de staanlamp  achter de bank merk je dit. De slaapkamer is afgeschermd met een donkere, semitransparante stof die functioneert als muur. Enkel als er licht op schijnt, is de andere kant zichtbaar voor ons. De keuken krijgen we niet te zien. 

Op welke locaties speelt het stuk zich af? Hoe vinden de locatiewisselingen plaats?

De scène blijft onveranderd omdat het stuk zich volledig afspeelt in het appartement van Barbara. Zoals vermeld bestaat het decor uit de woon- en slaapkamer en de voordeur met een hal. Voor locatiewisselingen moeten de acteurs zich enkel verplaatsen van kamer tot kamer. 

In hoeverre draagt de belichting bij tot het geheel?

Het licht in de woonkamer stond bijna gedurende de hele opvoering aan. Op een gegeven moment gingen ze slapen en werd alles donker. Toen het licht terug aan was, wisten we dat het de volgende ochtend was op het ogenblik. 

De belichting op de slaapkamer was wel specialer. Omdat de muur bestond uit een transparante doek, mochten we af en toe meekijken wat er zich in de slaapkamer afspeelde. Soms mocht dat weer niet, zoals tijdens de verkrachting van Barbara of als er iemand snel iets ging halen. 

Er was geen schijnwerper, wat ook totaal niet nodig was op dit podium. Dus de belichting had enkel invloed op de slaapkamer, wat ons als toeschouwer af en toe nieuwsgierig maakte.  

Eigen waardering

Ik had op voorhand opzoekwerk gedaan rond het toneelstuk. Veel kon ik niet vinden, maar het leek me een spannende voorstelling. Jammer genoeg liet het niet veel indruk op me na. De opvoering was te langdradig en sommige scènes hadden geen nut. 

Ze hebben me vaak doen twijfelen of het nu ging over twee gekken die een nachtje aan de drugs zaten en mensen mishandelden, of net twee mensen die zich verstoten voelden en een boodschap hadden voor de maatschappij. Meer naar het einde toe werd het antwoord hierop duidelijker. Kort voor het einde van het toneelstuk lieten ze enkele woorden vallen die me deden denken aan de tweede wereldoorlog. Er zat dus toch een verborgen boodschap in.

De acteurs op zich hebben goed gespeeld vind ik. Vooral Tom, Dick en Harry. Bij sommige scènes voelde ik de radeloosheid van Bruce mee. Dit gevoel had ik bij Barbara net niet. Ze speelde te veel theater, ik miste het echte in haar acteren. Ik heb enkele keren mijn teleurstelling moeten bedwingen met het feit dat het een amateurtheater is. De strafste prestatie vond ik van Harry. Ik trapte zelf in zijn leugens en begon op een gegeven moment medelijden te krijgen met Tom en Dick. 

Technisch gezien was het decor, de belichting, de geluidsweerkaatsing en de afstand tot het podium perfect in orde. De zaal had een gezellige en warme sfeer. We zaten effectief in een theaterzaal met rode zetels, wat ik altijd leuk vind. 

Na de opvoering kregen we in de foyer de kans om met de acteur Tom een gesprek te voeren. Hij vertelde ons waarom Tom zich voelde als een alligator. Ook Eric Kerremans maakte enkele minuten vrij voor ons. Het was een fijne nabespreking van het toneelstuk. Dit maakte onze namiddag compleet en verlieten we het Noordteater met een leuk gevoel.