Dodenherdenking

Toevallig las ik enkele artikels over de dodenherdenking in Nederland.  Het is merkwaardig om te zien dat het bij onze buren zo nauw aan het hart ligt terwijl er in België bijna niets van in de media is te bespeuren. Daarom besloot ik om hier meer informatie over op te zoeken.

De Nationale Dodenherdenking van Nederland vindt elk jaar plaats op 4 mei. De Nederlanders herdenken dan met twee minuten stilte de Nederlandse oorlogsslachtoffers, zowel burgers als militairen, van de Tweede Wereldoorlog en oorlogen daarna.

Achtergrond

De herdenkingstraditie is veelal lokaal en spontaan is begonnen. In de landen die betrokken waren bij de Eerste Wereldoorlog bestond een van bovenaf georganiseerde, militair getinte herdenkingstraditie waarbij de omgekomen militairen in WOI werden herdacht. Hier werd de herdenking van WOII in geïntegreerd. Op 9 mei 1945 werd een eerste herdenkingsbijeenkomst gehouden op de Dam in Amsterdam. Sindsdien wordt op deze plek, ook op andere locaties in Nederland, elk jaar een publieke herdenkingsbijeenkomst georganiseerd, waar burgers schouder aan schouder hun eer kunnen betuigen.

Dresscode

Het is belangrijk dat je je bewust bent van de lading die bij deze bijeenkomsten hoort en dat je jouw kleding daar op afstemt. Het gaat er vooral om dat je respect toont naar de overledenen en de nabestaanden. Dit kun je doen door sobere donkere kleding te dragen en zo min mogelijk kleur te gebruiken.

Eigen mening

Het is mooi om te zien dat de Nederlanders veel belang hechten aan het herdenken van de oorlogsslachtoffers. Het heeft een grote plek in het hart en behoort duidelijk tot de nationale identiteit van Nederland. In België zijn er ook herdenkingen, maar die zijn minder groots. Het is ergens wel spijtig dat er in België bijna alleen maar wordt uitgekeken naar deze herdenkingen omwille van de wettelijke feestdagen. Geschiedenis is voor mij zelfs meer dan enkel herinneren. 

Bij elke nationale herdenking verplicht je je burgers tot interpretatie van de gebeurtenissen. Het zal voor iedereen verschillend zijn wie de burgers nu specifiek willen herdenken. In België is het volgens mij wel de enige manier om de 'taboe van de colloboratie' te doorbreken. Ook de Belgische burgers zouden de kans moeten krijgen om hun meeleven te kunnen betuigen en om dit over te dragen naar de volgende generatie. Dit kan alleen als de overheid hieraan meewerkt. Het is jammer dat België deze gebeurtenissen achterwege laat. Ergens is het zo ver weg in onze samenleving, maar ook zo dichtbij.